Anova-Irmandade Nacionalista, e especialmente o seu portavoz Xosé Manuel Beiras, choramos hoxe o pasamento do máis grande entre os grandes, Eduardo Galeano. Un amigo. O amigo.

Eduardo, patrimonio da humanidade, montevideán lúcido e xa eterno, máster en debullar atropelos mundanos e decoralos cos máis fermosos disfraces, cigarrón da palabra acaída e abridor de ollos, deixonos hoxe logo dunha longa, moi longa doenza, que nunca puido nin coa súa palabra nin co seu compromiso.

Eduardo Galeano nin escribía nin malgastaba. Deixaba caer as palabras xustas, as ideas claves e as reais realidades sobre abrancazados anacos de celulosa prensada, para logo imaxinalas de novo e ceibalas ao aire aos poucos, con ese acento engaiolante e esa axilidade verbomental coas que a nai natura agraciou os fillos do cono Sur. Dalgún xeito semellaba unha persuasiva serea de canto doce e suxestivo, que xurdiu de súpeto na Odisea vital do lector ou do oínte prestos a naufragar. Porque o naufraxio existe. O mundo humano é un afundimento provocado polos de arriba para desgraza dos de abaixo, como el dicía, obrigados a vivir eternamente entre augas, sen poder saír a respirar nin ser quen de descansar no fondo. Pero sempre hai un náufrago, un abridor de ollos, que loita polo reflote. Ese era Galeano.

Que a terra che sexa leve.

Segundo o dicionario do noso
tempo, as boas accións xa non
son os nobres xestos do corazón,
senón as accións que cotizan
ben na Bolsa, e a Bolsa é
o escenario no que acontecen
as crises de valores.
O mercado xa non é o entrañá-
bel lugar onde un merca froitas
e verduras no barrio. Agora dinlle Mercado a
un temíbel señor sen rostro, que di ser eterno e
nos vixía e nos castiga. Os seus interpretes anuncian:
O Mercado está nervioso, e advirten: Non
hai que alporizar o Mercado.
Comunidade Internacional é o nome que dos
grandes banqueiros e dos xefes guerreiros. Os
seus plans de axuda venden salvavidas de chumbo
aos países que eles afogan e as súas misións
de paz pacifican os mortos.
Nos Estados Unidos, ao Ministerio de Ataques chá-
malle Secretaría de Defensa, e se chaman bombardeos
humanitarios os seus diluvios de mísiles
contra o mundo.
Nunha parede, escrito por alguén, escrito por todos,
leo: “A min dóeme a voz”.

("Ladróns de Palabras", de Bocas del tiempo, 2004)