Día das Letras: En galego a diario para facer medrar a nosa cultura e liberdades

Diante de todas as dificultades e as agresións que enfrontan a nosa lingua e cultura, o Día das Letras debe ser un día de mobilización cívica que tome as rúas da capital do país para defender o que nos é propio. Tomar prazas e rúas para celebrar este 17-M. Para defender os nosos dereitos temos que activar a mobilización cidadá.

A sociedade galega foi o motor da nosa lingua e da cultura durante séculos. Nos tempos escuros da represión e da clandestinidade, cando a nosa era unha lingua prohibida, a xente desobedeceu as imposicións e creou ao redor da lingua e cultura galega espazos de liberdade e resistencia democrática. Por iso o galego chegou até os nosos días. A partir de 1981, por vez primeira, existen unhas institucións de autogoberno e unha normativa legal -manifestamente insuficiente,que se incumpre todos os días- pero que, formalmente, defende e ampara a lingua nosa.

Aínda así, vemos como os inquilinos das nosas institucións realizan un labor que desprotexe a lingua. Institucións nacidas para manter a lingua e cultura de Galicia traballan na súa contra. En contra das raíces culturais que as lexitiman.

Entre as funcións da CRTVG está a promoción do galego e da cultura do país. Por iso abraia a decisión de suprimir o Diario Cultural da Radio Galega. Un programa que cumpriu xa 28 anos de emisión. Un espello da cultura e da lingua, un lugar de promoción de novos talentos e de proxectos renovadores das industrias culturais. Un espazo de liberdade que desaparecerá na vindeira temporada.

Non é a única medida contraria a lingua e a cultura galega tomada por Núñez Feijóo. Dende a Xunta de Galicia imponse unha política de subordinación do galego: en nome da normalización lingüística se pode subvencionar con cartos públicos a medios de comunicación nos que o galego ten unha posición marxinal ou inexistente, ao tempo que o libro editado en galego descende a mínimos históricos arrastrado pola perda de apoio institucional.
Vivimos un tempo adverso para a lingua e a cultura propia de Galiza. Nun mundo no que a información se manexa a golpe de chíos, o galego ten que estar máis presente que nunca en todos os ámbitos, tamén na esfera institucional xa que é esencial para activar vontades e desenvolver políticas que aseguren o porvir da lingua galega.

O galego segue vivo na xente. Precisamos o galego a diario: no lecer, no ensino, nos traballos, no deporte, na comunicación, no cinema, na música, nos libros…

En galego a diario faremos medrar a nosa cultura e liberdades.

A sentenza da Manada, un atentado contra os dereitos das mulleres

Anova non comparte unha sentenza que se rebaixa a tipificación do delito cualificando como abuso o que foi un violación. Unha rebaixa de delito e penas lamentablemente escrita con desprezo pola vítima e con compresión cara aos violadores, mesmo cun voto particular de absolución, que senta un precedente xudicial nefasto que contribúe a normalizar a violencia contra as mulleres. Parécenos evidente que unha violación en grupo si é violenta e que a sentenza afonda en distorsionar o papel das mulleres: de vítimas a culpables por non se resistir.

Tolerancia cero fronte a violencia conta as mulleres, ese é o compromiso democrático que hai que soster nas rúas e nas prazas, na lexislación e nos xulgados. As violencias contras as mulleres atentan contra todos os seus dereitos. A sentenza da Manada acrecenta a indefensión das mulleres e amplía a marxe de aceptación diante da violencia contras as mulleres.

Dende Anova chamamos a ocupar as prazas e rúas de Galicia para que, como na histórica xornada da folga feminista do 8-M, a cidadanía esixa unha mudanza de fondo nas políticas públicas que inclúan a perspectiva de xénero. Só mediante a mobilización permanente da sociedade galega remataremos con esta regresión en termos democráticos.

En pé pola folga xeral, na defensa dos dereitos da maioría social

 

Cada primeiro de Maio teñen lugar en todo o mundo mobilizacións e protestas para defender os dereitos das traballadoras e dos traballadores. Lembran a aquelas mulleres e homes que perderon a vida reivindicando a xornada de 8 horas tal día coma hoxe en Chicago, 1886.

Na Galicia do século XXI padecemos novas agresións que coñecen formas de resposta renovadas. Do conflito do 112 ao das traballadoras da xustiza, das mobilizacións dos pensionistas e da folga feminista do 8-M, da defensa dos servizos públicos diante do neoliberalismo, no noso país somos cada vez máis conscientes de que a crise xerou novas necesidades que precisan novas formas de organización.

Anova anima á cidadanía agredida a acudir ás mobilizacións desta xornada, para denunciar a lóxica do capitalismo sen límites, no que a conta de beneficios pon en risco un sistema de benestar logrado con décadas de loita. Aínda que sempre houbo motivos para a protesta, nos últimos tempos vemos con preocupación o aumento da precariedade e do desemprego, nun momento no que se lexisla en contra dos dereitos das traballadoras e traballadores: un bo exemplo podemos velo nas últimas reformas laborais do PSOE e do PP, feitas á medida da patronal e que lesionan gravemente os dereitos das clases subalternas.

Tamén consideramos a urxencia de convocar unha folga xeral contra a precariedade e os recortes, na defensa de traballo para a mocidade, tamén para todas aquelas e aqueles que non conseguen emprego digno no noso país. Unha folga que sexa quen de activar á sociedade galega e que non se pregue ás lóxicas burocráticas, senón que entenda que existe unha contradición entre capitalismo e vida.

Porque as desigualdades son incompatibles cunha democracia real.

Porque as nosas vidas valen máis que os salarios de miseria.

Porque precisamos unha mocidade que non emigre, e que sexa garante dunhas pensións dignas.

Por todo isto, rebélate! A Galicia que se move ten que se manifestar na defensa dunha vida digna para todas e todos.

Denunciamos a actuación desleal da Xunta de Galicia ao redor da cuestión do Porto da Coruña e defende a posición do goberno de Xulio Ferreiro

 

Estamos diante dun acto de precampaña electoral no que a Xunta de Galicia pon a candidatura de Beatriz Mato diante dos intereses da Coruña. O protocolo exclúe ao Concello, quen ten as competencias en materia urbanística e quen debe definir o futuro dese espazo.

Coruña, 20 de abril de 2018. Anova denuncia o uso partidista da Xunta de Galicia na operación do Porto da Coruña, operación que exclúe ao goberno local e á cidadanía da definición do futuro do litoral coruñés, co único fin de facerlle a campaña electoral a Beatriz Mato.

O ministro de Fomento Íñigo de la Serna e o presidente da Xunta Alberto Núñez Feijóo asinaron un protocolo ás costas da cidade, excluíndo do mesmo ao goberno local, quen ten as competencias en materia de urbanismo. Este elemento de deslealdade institucional tan só pode entenderse tendo presente o calendario electoral, xa que Xunta de Galicia faise co 51% duns terreos sobre os que non ten competencias directas, para ter dereito a bloqueo neses terreos.

Este protocolo pretende frear un proceso participativo impulsado dende o Concello, xa que saben que coa activación da xente non poden acadar os seus obxectivos. Lembremos que mediante a mobilización cidadá conseguiuse que estes terreos fosen recoñecidos con garantía de titularidade pública, contando coa oposición do Partido Popular que pretendía poder privatizalos.
A loita cidadá e a labor do Goberno municipal fixeron que os mesmos que asinaron os convenios do pelotazo de 2004, os que votaron hai 1 ano a prol da privatización, agora recoñezan que os terreos teñen que seguir sendo de titularidade pública, o que é unha vitoria dos coruñeses e coruñesas.

Fronte á deslealdade do PP, a proposta do goberno da Marea Atlántica é a xestión a través dun Consorcio entre o Estado, a Xunta e o Concello, para definir cooperativamente e contando coa cidadanía o futuro dos terreos do Porto.

Enriba da mesa quedan dúbidas en relación o que poida acontecer coa zona de San Diego, que representa 377.057 metros cadrados. O protocolo asinado pola Xunta de Galicia e o Ministerio de Fomento segue deixando aberta a porta á edificación de inmobles de até nove alturas.

O litoral non é un pastel para trocear, polo que deben definirse os futuros usos dende unha visión global e que poña por diante absolutamente os usos públicos e as dotacións dos terreos.

O Partido Popular – usando os resortes da Xunta de Galicia – activa unha operación electoralista, co único obxectivo de proxectar sobre a cidade a candidatura de Beatriz Mato. A un ano das eleccións a dereita engraxa toda a súa maquinaria electoral e para elo vale todo, mesmo ir en contra dos intereses da veciñanza e da cidade da Coruña.

Anova denuncia a criminalización dos CDR en Cataluña

Dende Anova queremos denunciar o proceso de criminalización que se está a dar en contra dos Comités en Defensa da República (CDR) en Cataluña. Son espazos de mobilización cidadá contra a represión e a coalición do 155.

A ofensiva contra os CDR non se entende só dende unha óptica unicamente catalá, se non que pon en perigo os dereitos e as liberdades de todas as galegas. O Réxime do 78 vive unha deriva represiva e autoritaria na que se pretende amordazar á cidadanía consciente e rebelde.

Dende a Galicia que se move queremos manifestar a nosa solidariedade e apoio aos CDR e o conxunto do independentismo catalá, aos oito activistas que poden ser procesados inxustamente por desordes públicos, sedición, rebelión e mesmo terrorismo.

A represión non poderá frear a mobilización pola ruptura e a república.

Anova aposta por reforzar a Unidade Popular mirando para o traballo das mareas municipalistas

A organización que lidera Antón Sánchez decidiu apostar por levar a dinámica das mareas municipalistas ao suxeito galego, apostando por falar dos problemas que lle preocupan a xente e evitando dinámicas que deterioran a imaxe de En Marea.

Teo, 7 de abril de 2018. Hoxe tivo lugar no Hotel Congreso de Teo unha xuntanza ordinaria da Coordinadora Nacional de Anova. O debate estivo centrado sobre o momento actual que se está a dar no noso espazo político, para poder superar este tempo no que se fai máis necesario que nunca reivindicar os consensos fundacionais de En Marea e o posterior deseño nacido da Asemblea de Vigo do 30 de xullo de 2016.

Para poder superar este tempo necesitamos reivindicar os consensos fundacionais de En Marea e o posterior deseño nacido da Asemblea de Vigo do 30 de xullo de 2016.

Entendemos que é necesario reforzar dinámicas que leven a que En Marea fale dos problemas da xente, e faga unha aposta de conxunto, enfrontándose ás políticas do Partido Popular. Durante os últimos días vimos como en demasiadas ocasións os enunciados que viñan do noso espazo político trataban cuestións de parte que non atende a axenda da Galicia que se move, algo que deteriora a imaxe pública do noso espazo político dentro da cidadanía galega.

Anova reforzou de novo a súa aposta polas mareas municipalistas, xa que son nos espazos locais onde se acadou unha maior participación cidadá, unha maior pluralidade, e onde se conseguiu derrotar á dereita nas eleccións municipais de 2015. Son a maior ameaza que nestes momentos ten o Partido Popular e compre activar todos os esforzos para reforzalas.

As mareas municipalistas son a maior ameaza que nestes momentos ten o Partido Popular e compre activar todos os esforzos para reforzalas.

Nese sentido vemos con preocupación algunhas das dinámicas que se están a dar no noso espazo político, e traballaremos para que non sexan obstáculos para as diferentes candidaturas da Unidade Popular.

Na Coordinadora Nacional acordouse a celebración dunha Convención de representantes municipais para traballar nas liñas programáticas e organizativas de cara ás eleccións de 2019.

Se nós paramos, párase o mundo!

Este 8 de marzo está convocada unha folga feminista arredor de todo o mundo articulada en catro eixos: laboral, estudantil, consumo e coidados. Estes eixos conforman o desenvolvemento da totalidade da vida tal e como a coñecemos, onde as mulleres xogamos un papel imprescindible.

Os coidados son unha tarefa fundamental para a existencia humana e a súa reprodución, pese a isto na sociedade atopamos coa súa  continúa devaluación, un bo exemplo é a falta de contabilización no PIB de ditas tarefas cando se desenvolven no fogar; non obstante, exactamente as mesmas accións cando se levan a cabo no sector servizo si que forman parte de dito indicador.

Como todas sabedes, os coidados recaen na súa gran maioría sobre as mulleres sen ningún tipo de retribución e ademais atenuando o seu desgaste físico e emocional xa implícito no propio sistema. Por isto é unha necesidade inmediata a redistribución equitativa da carga de traballo que supoñen, xa sexa na súa planificación coma na súa realización. As mulleres tamén precisamos tempo de descanso no que non empreguemos a nosa enerxía na organización e desenvolvemento dos coidados, por iso o 8 de marzo imos deixar de coidar.

No eido laboral tamén chamamos a folga porque a realidade nolo esixe: topamos coa feminización dos traballos máis precarios e en consecuencia cobramos un 22,6% menos que os homes. Precisamos rachar cos teitos de cristal e chans pegañentos que  se retroalimentan entre si e implican o noso estancamento laboral en posto de traballo subalternos durante toda a vida, bo exemplo disto é con que nos atopamos cun maior número de mulleres con estudos superiores pero, non obstante, os postos de responsabilidade seguen sendo cousa de homes.

O 46% das mulleres galegas empregadas teñen mais de 45 anos, xa que as máis novas se topan cunha economía terciarizada caracterizada por os empregos de curta duración e as xornadas parciais, na que se nos esixe “flexibilidade” a cambio de un salario de miseria, pero sen o que non podemos vivir. A brecha de xénero tamén se verá reflectido no sistema de pensións, como as mulleres cotizamos moito menos tempo, cobramos menos, estando isto moi relacionado coa solicitude de redución de xornada para poder atender os coidados necesario na unidade familiar e que só recaen sobre a muller. Para vivirmos sen o sometemento as condicións laborais secundamos esta folga.

As estudantes tamén estamos citadas a folga xa que precisamos mudar o sistema educativo en tódalas súas etapas, a escola é o principal espazo de socialización no que pasamos a maior parte do noso tempo, é o lugar no que se reproducen as relacións desiguais entre homes e mulleres. Todas as estudantes vemos como a historia das mulleres, a nosa historia, foi borrada dos libros ou reducida a meras anécdotas nas marxes. Fronte a isto reivindicamos unha educación feminista, non só libre de agresións senón na que se recollan os nosos currículos, historias e vivencias na Universidade; somos máis, pero é evidente a división sexual existente á hora de elixir carreiras, atopámonos dedicadas principalmente a carreiras que implican coidados posteriormente. Ademais disto, enfrontámonos con enormes dificultades sistémicas á hora de acceder á docencia ou a postos de investigación, evidenciándose de novo este teito de cristal, e reflectidos en datos como o número de catedráticas fronte ao de catedráticos.

Apoiamos a esta folga porque é unha necesidade formulada polo movemento feminista, entendéndoa como un paso mais nun proceso de acumulación de forzas que ten por obxectivo chegar a tódalas mulleres, desbordando as organizacións e rachando coa lóxica de partes. Polo tanto a folga non é un fin en si mesmo, pero debe ser un punto de inflexión: no estado español nunca existira unha convocatoria de así, e se esta xorde é pola apreciación da potencia do feminismo hoxe en día e a capacidade que pode ter este momento de chegar a moitas mais mulleres. Ante isto é mais necesario que nunca, a dúas semanas do 8 de marzo, que as mulleres traballemos xuntas en todas as frontes.

Se nós paramos, párase o mundo!

Anova convoca a súa Conferencia Política o 17 de febreiro en Teo para debater sobre o impulso e reforzamento das mareas municipalistas

Santiago de Compostela, 18 de xaneiro de 2018. Anova – Irmandade Nacionalista convocará unha Conferencia Política que se celebrará o vindeiro sábado 17 de febreiro en Teo (A Coruña). A xornada de debate centrarase no traballo político a desenvolver para reforzar a soberanía política das mareas municipalistas e impulsar a estratexia de Unidade Popular no horizonte de 2019.

A xornada de debate centrarase no traballo político a desenvolver para reforzar a soberanía política das mareas municipalistas e impulsar a estratexia de Unidade Popular no horizonte de 2019.

Desde o pasado mes de decembro, a organización liderada por Antón Sánchez celebrou Xeiras nas principais cidades do país, como punto de encontro da súa militancia e da cidadanía activa organizada nos movementos sociais, para facer unha análise compartida sobre a deriva autoritaria que vive o Estado español e debater sobre os proxectos de confluencia política nas que participa.

Para Anova as mareas municipalistas son a ferramenta estratéxica para desaloxar ao Partido Popular dos gobernos municipais

A Conferencia Política de febreiro avaliará globalmente o momento político e a axenda do cambio que impulsamos coas mareas municipalistas e os gobernos de Unidade Popular nos concellos galegos. Ao tempo, debaterase sobre as actuacións necesarias para reforzar organizativamente as mareas municipais e ampliar a súa influencia política e social como ferramenta estratéxica para desaloxar ao Partido Popular dos gobernos municipais e abrilos á participación da cidadanía como suxeitos de políticas de cambio político, social e económico no ámbito local.

Nos vindeiros días daranse a coñecer máis datos en relación á organización da Conferencia e a orde do día dos seus debates.

Declaración da Portavocía Nacional de Anova-IN

Perante o panorama do estadio no que se atopan arestora en Galiza os variados procesos de análises e diálogos en curso por parte dos diversos actores cívicos e políticos, no horizonte das vindeiras eleicións lexislativas ás Cortes do Estado español, a Portavocía nacional de Anova-IN quere manifestar públicamente o que a seguida se expón:

1. Diagnose sucinta

A índole dos vindeiros comicios lexislativos estatais non é a dunhas eleicións ordinarias ás Cortes españolas, nas que se tratar simplesmente de reconfigurar a composición das dúas cámaras, Congreso e Senado, para unha nova lexislatura. O evidente esgotamento e descomposición do actual rexime e máis das suas institucións políticas cardinais, acelerado e agravado nos últimos anos polo proceso deconstituinte acometido, lexítimamente dende abaixo, pola rebelión cívica en curso e; espuriamente, dende arriba, pola actuación dos dous partidos dinásticos desta IIª Restauración borbónica nas cámaras lexislativas, que leva derogado de facto os postulados, normas cardinais e cláusulas garantistas do ‘Estado democrático e social de dereito’ e máis da ‘economía social de mercado’ declarados na Constitución de 1978; obriga ás diversas forzas e organizacións cívicas, sociais e políticas, leais á cidadanía do común integrante da maioría social, a encararmos esas eleicións como a ocasión histórica ineludíbel para recuperarmos a democracia, en combate frontal contra os poderes económicos e políticos que están a nos impoñeren un rexime oligárquico disfrazado de constitucional, e unhas correlativas políticas agresivamente antidemocráticas, exercidas por governos e maiorías parlamentares que actúan contra os dereitos, intereses e necesidades esenciais do común cidadán.

O noso reto consiste, portanto, en darmos remate ao apodrecido rexime actual, mediante o protagonismo da cidadanía activa nun proceso sociopolítico de creba ou ruptura democrática que abra paso a un proceso constituínte ex novo en dous níveis combinados, tanto o de cada un dos povos que compoñen a realidade plurinacional do ámbito do Estado, para exerceren o seu dereito de autodeterminación mediante a libre decisión, canto o do conxunto do Estado e das suas institucións xurídico-políticas.

Cónstanos que, perante este panorama, as forzas e partidos dinásticos do rexime andan á percura dun acordo que lles permita furtar á cidadanía esta ocasión de remuda constitucional e apertura dun novo ciclo histórico-político, para amañaren un novo pacto de transición, análogo ao consumado ao remate do franquismo, cun lavado e recebado da fachada das actuais institucións e reformas constitucionais e eleitorais que legalicen e até constitucionalicen contra-reformas antidemocráticas, xa consumadas por iles mesmos, e demáis que sexan necesarias para o imperio dos poderes oligárquicos, tanto no interior do Estado coma no ámbito da UE.

Entramentras, os diversos actores cívicos e políticos que tentamos concluír acordos a prol da rexeneración democrática da sociedade, os dereitos dos povos e os cidadáns, e a remuda do rexime actual, andamos a comezar a construción da nosa casa común polo tellado, é dicir, polas fórmulas para elaborar candidaturas alternativas, no canto de definirmos conxuntamente os eixos vertebrais dunha estratexia de unidade popular acaída para conquerirmos a creba democrática e abrirmos o subseguinte proceso constituínte: un obxectivo estratéxico que galvanice á cidadanía, sexan cais sexan as probabilidades que neste intre inicial do proceso calculemos que poida ter logrármolo xa nos vindeiros comicios, mais que mesmamente van depender, chegadas as eleicións, da estratexia que teñamos acordado e praticado.

2. Galiza como suxeito político de seu

O primeiro postulado congruente coa exposta diagnose, consiste en que Galiza, en canto o povo e nación que é, debe participar como suxeito politico de seu no combate pola ruptura democrática e novo proceso constituínte que se vai librar nas vindeiras eleicións ás Cortes. O que implica que o obxectivo non pode limitarse a conquerirmos un ‘grupo parlamentar galego’. Resulta evidente: se negamos a validez das actuais institucións estatais para elaboraren políticas ao servizo do común cidadán, unha ‘minoria parlamentar galega’ nesas Cortes pouco máis podería facer que protestar: non podería lograr decisións polìticas favorábeis a Galiza nesas cámaras. Se compre, como compre, erradicarmos as políticas ultraliberais que agreden ao común cidadán galego, será necesario que o povo galego poda decidir libremente qué políticas lle conveñen, o que implica exercizo da sua soberanía, e no seu caso, a nivel do Estado, será preciso que ese estado deixe de ser un ‘protectorado da UE’, e portanto que faga fronte ao poder antidemocrático do ‘eurogrupo’ e a ‘troika’ -obxectivos que só poderán acadarse cunha remuda institucional a fondo, ou sexa, un novo marco constitucional no que a nación galega sexa suxeito soberano efectivo.

Portanto, o proceso eleitoral debe ser un motor e ferramenta para a construción do suxeito político galego -o que siñifica que ese proceso de construción non remata nas eleicións, senón que deberá culminar no subseguinte proceso constituínte a nivel galego e, no seu caso, estatal.

3. As pezas a artellar para a construción do suxeito político galego e a sua tradución en alternativa eleitoral

Son estas tres:

  1. As formas emerxentes de participación directa da cidadanía activa na confrontación política. Xurdiron no proceso cara as eleicións municipais, e configuránronse en ‘mareas’ e outros formatos de ‘candidaturas de unidade popular’ -até unha cifra dunhas setenta. Foron unha nova expresión da cultura cívico-política da esquerda social e dos valores republicanos: foron o auténtico motor do cambio cualitativo que se operou con ocasión das eleicións municipais no proceso de ‘rebelión cívica’, non protagonizado polìticamente polos partidos, inda que sen prescindiren dos aportes de aquiles que integraron á sua militancia neses procesos.
  2. O tecido asociativo da cidadanía na sociedade civil. Foi o protagonista na histórica loita de NUNCA MÁIS fronte á catástrofe do Prestige en 2002-2003. Compre que esa rede se reactive, artellando as diversas plataformas e organizacións de loita social, sindical e demáis, a xeito dunha fronte popular non partidaria.
  3. As forzas e partidos políticos da esquerda rupturista presentes e actuantes na Galiza, tanto as confesionalmente nacionalistas como as que asuman e defendan a identidade nacional do povo galego e o seu dereito a ser un suxeito político, ou sexa, a exercer a sua soberanía, tanto nacional coma popular. Son os motores auxiliares do principal, encarnado polas formas emerxentes xa referidas. Mais non por iso menos indispensábeis para o artellamento e posta en marcha do suxeito polìtico galego: para ese cometido necesario, compre inserírense e integrárense no proceso nacional de unidade popular.

4. A unidade popular

Xa está en curso. Xestouse, fraguou e trunfou no proceso das municipais. Non é preciso inventármola nen construírmola agora a partir de cero. O que compre é afortalármola, ampliármola e redimensionármola, a partir da realidade xa existente. Calquer nova iniciativa orientada a promover esa caste de movemento será positiva só a condición de asumir esa realidade preexistente e ter vocación de contribuir á sua referida ampliación, extensión e redimensionamento, o que require a sua interlocución e artellamento coas xa existentes mareas e candidaturas municipais de unidade popular, tanto as que agora governan nos concellos coma as que teñen niles presenza como oposición. Calquer outra liña de actuación só contribuiría á configuración de ‘taifas’ -algo que históricamente, por certo, nunca existira na Galiza.

Con todo, as mareas e candidaturas municipais de unidade popular, que no proceso das municipais lograron convirtir a enerxía cidadán potencial en acto, compre que agora fagan outro tanto na nova dimensión do combate político. Os partidos debemos contribuir, coordenadamente, a esa activación artellada a nivel nacional galego, mais non podemos, ou cando menos non deberiamos ter que ser, os propulsores desa nova andaina: equivalería a nos convirtir no motor principal, cousa que resultaría incongruente e contraditoria coa propria etioloxía das ‘mareas’, que mesmamente naceron dende fóra dos partidos e para supliren as suas deficiencias ou eivas como ferramentas de representación dos intereses dos cidadáns.

Por outra banda, as mareas, nomeadamente as que son governo nos seus concellos, deben ser moi conscientes de que nas eleicións ás Cortes xóganse o seu futuro: de non trunfar unha ruptura, ou cando menos unha mudanza de fondo que veña restaurar a autonomía municipal roubada pola contra-reforma que convirtiu aos concellos en simples unidades de xestión maniatadas e esganadas polo poder central, as mareas acharíanse indefensas e sometidas a despiadado asedio por ese poder. E pior aínda se prosperase a demolición do actual título VIII que están a cociñar os partidos dinásticos, e que pretendería reducir as CA a meros entes administrativos e inclusive faría desaparecer da constitución a mención dos concellos como suxeitos de autonomía. Xa que logo, as mareas municipais teñen a necesidade de se activaren e artellaren como marea galega cara as eleicións ás Cortes, alén mesmo dos posíbeis desencontros entre partidos que teñen militancia propria integrada nelas: non poden ficar a expensas de que, hipotéticamente, o necesario acordo de tódolos partidos a prol da construción dunha alternativa eleitoral representativa do suxeito polìtico galego non chegase a coallar. Pola contra: compre que as mareas actúen como axentes de presión cara ese necesario acordo. E para ese obxectivo contan coa modesta, mais decidida e incondicional contribución que poda aportar Anova-IN, como xa fixo durante o proceso cara as municipais.

5. Os partidos e forzas políticas

Tódolos que din asumir e defender o dereito á libre decisión dos povos-nacións do ámbito do Estado deben, congruentemente, asumir a presencia e participación nas vindeiras eleicións ás Cortes do povo galego como suxeito politico de seu. E isto tanto se consideran factíbel unha creba democrática como se somentes coidan posíbel unha reforma a fondo do contra-reformado ordenamento xurídico-político actual e unha rotunda virada de rumbo das políticas actualmente agresoras da maioría social para sustituílas polas destinadas a servir ao común cidadán. Porque mesmo nesta última hipótese, un povo sometido a espolio colonial, como o galego, só pode confiar nunha mudanza política na que il mesmo sexa actor en calidade de suxeito político de seu: nada recibiu nunca o povo galego da España, e a autonomía simplesmente outorgada no seu día polo Estado español ben demostrado está arestora que non lle servíu a Galiza para emanciparse da sua condición de serva nen como ferramenta para resolver os seus sempiternamente graves problemas económicos, sociais, ambientais, culturais e lingüísticos.

Do devandito dedúcese que unha candidatura galega apendicular de calquer candidatura estatal non é compatíbel coa necesaria presencia eleitoral do suxeito polìtico galego. Outra cousa sería o seu artellamento cunha alternativa estatal para un proxecto rupturista -do mesmo xeito que non resulta excluíbel a priori a participación do povo galego como suxeito politico na construción dun edificio confederal, como xenerosamente leva formulado o nacionalismo galego dende a Asemblea Nazonalista de Lugo de 1918 até as Bases Constitucionais elaboradas polo Consello de Forzas Políticas Galegas en 1976.

Sobre eses postulados, as organizacións polìticas da esquerda rupturista galega temos a obriga de nos artellar agora coas mareas nun proceso de unidade popular, de xeito análogo a como xa o fixeramos algunhas cara as municipais. O que implica contribuirmos á emerxencia neste proceso cara as Cortes do povo galego en clave de cidadanía do común, clases populares ou maioría social hoxe agredida, espoliada e esmagada polo poder oligárquico empoleirado nas institucións do Estado español.

6. A xenerosidade e solidariedade necesarias

Sí: xenerosidade e solidariedade, é dicir, fraternidade no seu contido semántico orixinario. Por parte de todos e cada un dos actores, en todas e entre todas e cada unha das pezas eiquí deseñadas sumariamente. E nos dous eixos da necesaria ‘confluencia’: o da cuestión nacional galega e o da cuestión social e de clase. O cal require un par de pontualizacións.

A primeira consiste en que a nación galega intégrana tódolos cidadáns que somos galegos de nación -que non de nacemento. En principio, a defensa da nosa nación implica a defensa do conxunto da cidadanía galega -incluída portanto aquela que, por alienación, non saiba ou entenda que Galiza é unha nación. Dentro dese conxunto cidadán existe o espazo que constitue o nacionalismo como realidade social, integrado por tódolos que teñen consciencia de seren cidadáns da nación galega e comparten a defensa desa identidade colectiva, inda que non aposten por unha opción ideolóxico-política nacionalista. Os que sí o fan, constituen o nacionalismo políticamente actuante como tal, e son a base das forzas esplícitamente nacionalistas. A cuestión está en non reducir o espazo social potencialmente protagonista dunha alternativa representativa do suxeito politico galego ao das forzas políticas nacionalistas, malia que elas foron históricamente e son actualmente as ferramentas primordiais da construción efectiva da nación galega como suxeito polìtico. Os partidos que somos nacionalistas debemos poñer a ese espazo social por riba e por diante dos nosos intereses imediatos como organizacións, se realmente queremos construir o suxeito político e traducilo en alternativa rompedora cara as vindeiras eleicións.

A segunda é análogamente formulábel no eixo da esquerda: a esquerda socialmente existente ten que estar por riba e por diante dos formulacións e intereses específicos de cadansúa organización política de esquerda. O que implica que ningunha forza polìtica pode erixirse en representante do conxunto da esquerda social nen en protagonista da unidade popular.

Semellante exercizo de humildade e xenerosidade resulta crucial para o artellamento das esquerdas rupturistas, entre elas, e máis coa cidadanía, activada e integrada nas xa existentes mareas e candidaturas de unidade popular; se realmente queremos contribuir á construción do suxeito político galego como auténtico protagonista dunha alternativa galega para as eleiciòns ás Cortes.

7. A xeito de conclusión e exhortación

Por todo o devandito, quixera subliñar a enorme responsabilidade na que nos atopamos. Para salvagardar a nosa nación, e a mera existencia do noso povo nunhas condicións dignas, cómpre concluír pois que estamos nun doble proceso: por unha banda, de defensa fronte ao expolio que os poderes actuantes exercen nesta última fase deste ciclo caduco, tentando construiren un novo pacto sociopolítico antidemocrático e oligárquico que poida durar varias décadas; e por outra banda, de construción creativa dun proceso constituínte democrático que poña en valor os dereitos de cidadanía da maioría social.

En síntese, o povo e nación que é Galiza áchase perante unha oportunidade histórica para contribuir a dar cabo do rexime da IIª Restauración borbónica cociñado na transición postfranquista, abordando, en alianza cos demáis povos-nación do Estado, un proceso de creba ou ruptura democrática que abra un escenario constituínte combinadamente en cada un deses povos, co exercizo de cadansúa libre decisión, e máis no ámbito e as institucións políticas do actual Estado español.

Resulta por tanto obvio dicir que, para a defensa do noso povo, compre facer unha aposta clara por un suxeito político galego rupturista, congruentemente sustentado nesa maioría social, que non é outra cousa que a Unidade Popular. Ese proceso debe ser o norte ou obxectivo cardinal da participación nas vindeiras eleicións (e non só a consecución dun grupo parlamentar galego), e xa que logo debe ser encetado nelas, con independencia de que poda ser acadado xa ou nón, no desenlace desas eleicións. Por conseguinte, o povo galego ten que participar como un suxeito político de seu nese proceso eleitoral, e aproveitalo para a sua definitiva construción cara un subseguinte escenario constituine ex novo.

Desde Anova-IN, a nosa aposta de construción e consolidación dese espazo foi o motor da nosa actividade nos anteriores procesos eleitorais, así como a nosa acción política no día a día, no parlamento galego, no parlamento europeo, nos concellos, e agora seráo nas cortes españolas.

Nese proceso, fomos movendo e abrindo marcos -e non só nós, pois sabemos que nós non somos a única ferramenta útil, nin somos a plasmación homoxénea deste novo suxeito, senón simplesmente un membro del. O pasado 24M, as xa coñecidas como mareas cidadás, acadaron até o de agora o estadío máis elevado da unidade popular. Por iso elas, non só como resultado dunhas eleicións municipais, senón como cristalización dese espazo de unidade popular e ruptura, entendemos que deben ser -e nós nelas e máis o resto das organizacións políticas- o lugar a ampliar neste novo proceso no que nos atopamos. O bipartidismo tamén o sabe, e a por elas irá, se sae incólume deste proceso eleitoral.

A sociedade civil, nos diversos procesos cidadanistas, nos movementos sociais, nas asociacións de toda índole, debe exercer como lexitimadora e favorecedora de todo o que está en xogo. As organizacións políticas non podemos pensar en querer mudar por nós soas o rexime no que estamos, en defendermos con éxito o noso país, sen participarmos no espazo de ruptura a través da unidade popular, séndomos ferramentas ao servizo deste proceso, que en grao sumo, será enormemente creativo e poderá abrir unha fenda democrática dentro das cada vez máis encorsetadas e despóticas institucións que nos oprimen no interior da Unión Europea. Esa fenda democrática será, sen dúbida, o obxectivo a acadar para podermos exercer o que somos e quen somos. Calquera outra acción por parte das organizacións políticas, carecerá de sentido de responsabilidade.

Non nos enganemos: no Estado español, baixo a conformidade da coroa, os dous partidos maioritarios asumen o papel dese estado como un protectorado máis da ditadura financeira exercida pola UE a prol dos intereses da oligarquía. Quen non estea pola creba a través da democracia e de exercermos como soberanos (cidadáns e povos) neste proceso, será unha rémora: non hai reforma posíbel na ditadura á que nos someten, non hai país sen proceso constituínte que mude o pacto constitucional no estado, non hai procesos constituíntes sen exercizo libre dos suxeitos políticos desde o inicio.

Os partidos rupturistas temos a obriga de aportar a nosa decisiva contribución mediante un acordo entre todos os que suscribamos o obxectivo estratéxico da construción do suxeito político galego e da creba democrática, e o artellamento nas e coas mareas nunha candidatura de unidade popular que represente ao suxeito político galego, tanto nas eleicións ás Cortes coma no proceso rupturista e constituínte ex novo, garantindo o protagonismo da cidadanía activa, afortalado coa reactivación do tecido asociativo da sociedade civil a nivel nacional gaego.

Cidadanía, mareas, organizacións políticas: exhortámosvos a artellar a unidade popular desde o espazo de ruptura para encetarmos o proceso constituínte, a exercer como actores comprometidos para que o povo poida actuar en liberdade como verdadeiro soberano. É tempo de rachar con xa demasiadas décadas de “trágala” por unha errada transición que non deu rematado co vello e escuro. Sexamos pois ‘bós e xenerosos’.

Compostela, 29 de agosto do 2015.

Xosé Manuel Beiras
Portavoz nacional de ANOVA-IN

Anova-IN e Podemos inician un diálogo político para procurar fórmulas de cooperación

Trala última Conferencia Política Nacional, Anova-Irmandade Nacionalista encetou encontros e diálogo con organizacións políticas coas que entendemos que é posíbel encontrar fórmulas comúns de participación en procesos de unidade popular e en alianzas para as próximas eleccións xerais.

Neste contexto, iniciamos tamén con Podemos Galicia conversas que teñen como obxectivo explorar coincidencias e puntos de encontro primeiramente desde o punto de vista político, independentemente da fórmula de concorrencia electoral que finalmente se dea.

Así, logo dun primeiro contacto, comprobamos importantes coincidencias con Podemos Galicia nos seguintes aspectos:

  1. Anova e Podemos entendemos Galiza como Nación e o Pobo Galego como suxeito de soberanía.
  2. Ambas as dúas organizacións coincidimos en que a participación nunhas eleccións ás cortes españolas debe dar lugar a un espazo parlamentario propio que teña a Galiza como o seu espazo de representación.
  3. Concibimos as nosas organizacións como instrumentos da cidadanía do común, non como fins en si mesmas. As organizacións son simples ferramentas a disposición do pobo para poñer en valor a conquista das arelas de cambio que se evidencian nestes tempos. Nese proceso se insire a necesidade dunha creba democrática que permita novas formas de exercer acción de goberno baseadas en favorecer mecanismos de participación popular e de devolución das institucións á cidadanía. As institucións deben servir para reverter as políticas de agresión contra a maioría social e para defender os seus dereitos, conquistas e necesidades.
  4. Concordamos na realidade plurinacional do Estado español e entendemos que o réxime do 78 está esgotado. Un novo marco institucional para o Estado español non é posible se non é mediante un proceso de procesos constituíntes que garanta o respecto das vontades soberanas dos suxeitos políticos das diversas nacións.
  5. Celebramos o éxito conseguido nas pasadas eleccións municipais polas candidaturas de unidade popular e cidadá. Como é ben sabido, as dúas organizacións, xunta a outras, participamos a través da nosa militancia a nivel individual en moitas desas candidaturas. Comprometémonos, pois, a contribuír con todo o noso esforzo a facilitar o traballo nos espazos de poder cidadá e os grupos municipais independentemente do resultado dos procesos de diálogo para conformación de candidaturas ás eleccións xerais.

O proceso de diálogo entre Anova e Podemos continuará aberto co obxectivo de encontrarmos as fórmulas de cooperación para a unidade popular neste intre histórico que estamos a vivir.

Galiza, 29 de xullo de 2015