Beiras: “É indispensábel termos interlocución permanente para restaurar a democracia fronte á oligarquía disfrazada de democracia”

O portavoz nacional de Anova, Xosé Manuel Beiras, interveu hoxe no curso de verán da Universidade Complutense de Madrid “O proceso constituínte: esquerda, cidadanía e participación”, celebrado no Escorial.

Foi presentado por Alberto Garzón, un dos directores do curso: “para min Beiras é unha das miñas referencias. É quen mellor encarna a onceava tese de Marx, a que fala de interpretar o mundo de diferentes maneiras máis para transformalo”.

O Escorial, Madrid, 14 de xullo de 2015.

Beiras trazou durante a súa intervención un bosquexo da situación actual, explicando previamente o seu pensamento “nacionalista de carácter emancipador mesmo con moitos elementos libertarios”, en contraposición aos nacionalismos opresores.

“Estamos no final dun ciclo histórico a nivel do sistema-mundo, a nivel europeo e a nivel do Estado español. Non ten saída. Un ciclo esgotado pero que aínda hai que derrotar politicamente”, comezaba Beiras. Como exemplo puxo o caso da Unión Europea: “é a antítese dunha Europa dos pobos, dunha Europa cidadá e dunha Europa social. Non vale de nada tentar reparala”, para tamén facer autocrítica: “a esquerda europea non temos un programa económico alternativo ao que impón a troika. Por agora só temos rótulos. Debemos cobstruír iso urxentemente”.

O portavoz de Anova centrou a meirande parte da súa intervención en debullar a crise do modelo de Estado, para el obsoleto, especialmente no referente ao desencontro entre a cidadanía e as diferentes formas de representación política. Así, insistiu en que nas vindeiras eleccións ás Cortes “non debemos ir a un cambio de inquilinos, senón a unha ruptura democrática que, malia que non se dea de contado, debería estar claramente no horizonte para que a praxe dunha nova cultura política emerxente non se desvíe do necesario obxectivo de mudar de réxime a favor da maioría social”.

Beiras dedicouse posteriormente a explicar ao alumnado madrileño e aos asistentes, entre os que estaban entre outros Sabino Cuadra (Amaiur), Juan Carlos Monedero (Podemos) ou Lara Hernández (IU), o seu ollar sobre o proceso vivido en Galiza dende hai tres anos “non para que extrapoledes aquí, senón por se vos pode servir para seguirdes camiñando”.

No entanto, amosou a súa preocupación ao respecto de que “se se emprende a creación dunha marea galega, como así parece querer moita xente, e hai forzas políticas que se desmarcan pero cuxa militancia participou nelas, sería unha irresponsabilidade, pois meterían unha bomba de reloxería neses procesos cidadáns tan exemplares e ilusionantes”. “Neste intre en Galiza hai tres patas. A cidadanía activa autoorganizada, as mareas e os partidos da esquerda rupturista. A tarefa é a de ensamblar todo iso para articular unha alianza de clases e de suxeitos de soberanía cara ás eleccións ás Cortes, cunha alternativa programática clara e o irrenunciábel protagonismo ciadadán”, e continuou apuntando que “as mareas, malia que moitos non o saiban, son un movemento claramente republicano”. “A cimentación na nosa terra está botada, mais agora hai que instalar as vigas mestras e logo, se cómpre, buscar aliados no Estado porque temos en moitas cousas obxectivos comúns” e interpelou tamén aos asistentes e ás forzas políticas estatais a entender que deben escoller entre “respectar e defender os diferentes suxeitos políticos do Estado ou colaborar na súa extinción”.

Xosé Manuel Beiras quixo rematar a súa intervención, xa no tempo de preguntas do público, resumindo: “hai acordo en irmos a unha república? hai acordo en irmos a unha nova constituínte? hai acordo en consensuar un programa en beneficio da maioría social? hai acordo en respectar o dereito a decidir das nacións do Estado? Daquela, porque non imos cara aí e vemos como, no canto de andar a falar doutras cousas que de nada serven?”.

Fotos: Universidad Complutense de Madrid.

Sobre unidade popular, nacionalismo, mareas e outros mundos

Resolución aprobada na Conferencia Política Nacional de Anova-IN o sábado 11 de xullo (Hotel Compostela, Praza de Galiza, Compostela).

Reunida a militancia de Anova-IN en Compostela, o 11 de xullo de 2015, aproba a seguinte resolución:

Anova-IN nace o 14 de xullo de 2012 debuxando un proxecto estratéxico que pivota fundamentalmente sobre dous eixes. Por unha banda, o espazo sociopolítico purinacional e a construción da expresión do suxeito político soberano chamado Galiza e, pola outra, a recuperación das políticas a favor da maioría social, en clave da esquerda rupturista e coa cidadanía activa como motor do proceso. Anova é unha ferramenta colectiva para facilitar o antedito proceso, e non un fin en si mesmo.

A unidade popular

A Fronte Ampla e a Unidade Popular son as fórmulas defendidas por Anova para a axudar a construír ese espazo político de ruptura co actual réxime e camiñar, sempre co protagonismo cidadán como bandeira, cara a horizonte dun novo proceso constituínte que, para nós, deberíase cristalizar en: dereito a decidir, república, democracia radical e novo modelo económico e social.

Neste afán, Anova seguirá en interlocución con todos os axentes sociais e políticos cos que, en base aos anteditos eixes, poidamos traballar en común para emprender unha mudanza radical do noso modelo de sociedade, nun primeiro chanzo a nivel da nosa nación como suxeito político soberano, e nun segundo chanzo colaborando en alianzas a nivel de Estado con outros actores cos que compartamos visión e obxectivos.

Precisamos, iso si, máis un diálogo político, procurar a onde imos e que queremos lograr, ca un diálogo sobre fórmulas de confluencia baseadas na sempre imprecisa demoscopia. En todo caso, falar antes de fórmulas electorais que de obxectivos políticos é poñer o carro diante dos bois. Na nosa opinión, toda fórmula electoral será exitosa no noso país se existe unidade en base a obxectivos claros a favor da maioría social e respectando Galiza como suxeito soberano en todos os contextos, tamén no das eleccións ás Cortes do Estado.

A unidade do nacionalismo

Anova agroma hai tres anos co apelido de Irmandade Nacionalista. A autodeterminación cara a independencia está entre os nosos principios políticos. Con todo, non existindo en Galiza un proceso endóxeno dabondo potente neste sentido, concluímos que cómpren aliados tamén a nivel de Estado e a nivel europeo, enmarcados sempre na esquerda rupturista, para avanzarmos no anteriormente apuntado.

Anova está convencida de que a nación a constitúen todos os cidadáns e cidadás, e non só os militantes nacionalistas. Isto é, non son as organizacións partidarias nacionalistas quen encarnan o suxeito político. Non está, pois, entre os obxectivos de Anova a unidade do nacionalismo, entre outras cousas porque o nacionalismo non é unha ideoloxía, senón que existen diversas ideoloxías nacionalistas que, pudendo confluír ás veces en obxectivos comúns, poden e de feito son diverxentes na forma de entender a supervivencia e benestar da nación.

As mareas

Na súa II Asemblea Nacional, o pasado outubro, Anova concluiu que a conformación de candidaturas populares para as eleccións municipais era un chanzo básico na articulación dunha Fronte Democrática e Popular para a creba democrática e novos procesos constituíntes. Un proceso que podía comezar, como así aconteceu co exitoso xurdir das mareas, dende abaixo.

O horizonte estaba para nós tamén posto nunhas eleccións xerais nas que, ao noso entender, a esquerda social e política teñen a oportunidade de trasladar unitariamente ás institucións un programa de ruptura no social que parta, claro está, do recoñecemento dos pobos galego, catalán e vasco e do seu dereito a decidir.

As mareas son xa un novo corpo político neste o noso país, pois dalgún xeito douse un proceso nacional –sen parangón no resto do Estado– con até 70 candidaturas populares non uniformes na súa confuguración, mais si cun eixe rector común: facer políticas a favor da maioría social dende estruturas emanadas e protagonizadas pola sociedade civil. Estes procesos de confluencia local, ao noso xuízo, serían incompletos sen unha confluencia a nivel nacional, por canto o suxeito colectivo é a nación. As mareas teñen hoxe responsabilidades institucionais moi grandes no nivel local, mais tamén a responsabilidade de non ficar tan só en procesos locais ou localistas.

As mareas, xunto coa cidadanía activa e os partidos da esquerda rupturista constitúen os tres piares nos que, ao entender de Anova, debería cimentarse unha alternativa política e electoral de cara ás eleccións ás Cortes. Isto é o que consideramos preciso que entendan todas as forzas políticas.

A cidadanía

Para Anova debe ser a participación cidadá, cunha toma de conciencia colectiva e un salto decidido á acción política, quen protagonice ese cambio cara a ruptura que cremos necesario. Para isto non pode haber nin cortapisas dos partidos nin submisión a un mercado electoral que muda cada día. Cómpre que esa cidadanía pule pola confluencia nacional e esixa ás organizacións políticas e sociais a audacia suficiente para sumarse a un proceso colectivo para cambialo todo.

Proxectos e fórmulas electorais

Xa indicamos anteriormente que calquera tipo de entendemento debe comezar polo diálogo político. Por tanto, unha alternativa debe fundarse nun proxecto e un programa comúns.

Mais entendendo o interese que suscita a posíbel fórmula electoral de cara ás eleccións ás Cortes, Anova quere transmitir que para esta a nosa Irmandade, existen algunhas fórmulas electorais que non responden aos obxectivos estratéxicos de creba democrática, protagonismo da cidadanía, proceso constituínte e libre decisión do pobo galego como suxeito sobernano. Por unha banda, as que entenden unha candidatura galega como un apéndice –electoral– dunha outra marca de ámbito estatal. Pola outra, pularemos por unha alternativa nacional galega, pois o suxeito debe ser a cidadanía galega, mais non por unha candidatura exclusivamente formada polo nacionalismo organizado.

6 decembro de 2014. Pola Ruptura democrática e a República

O 36 aniversario da Constitución Española de 1978 chega nun mal momento para o réxime que a orixinou. Corrupción xeneralizada, paro, pobreza, destrución da mínima estrutura de benestar social, desprotección e desamparo social por parte das Administracións públicas, intento de recentralización e negación da vontade nacional dos Pobos e Nacións sen Estado.

O seu articulado de “dereitos” nunca foi cumprido. O artigo 35 ou o 47 son violados cada vez que hai un desafiuzamento ou un despedimento, cada vez que unha familia non pode prender a calefacción para se quentar no duro inverno, mentres os datos indican que en Galiza producimos excedente enerxético de electricidade!

Pola contra, nestes 36 anos, a Constitución Española sempre foi empregada de parapeto fronte as reivindicacións sociais e nacionais. Dísenos que é sagrada e inamovíbel, pero a realidade é que foi modificada cada vez que o bipartidismo e os intereses das oligarquías así o reclamaban. Pasou no 1992 co Tratado de Maastricht e no 2011 co artigo 135 para dar, en ámbolos dous casos, satisfacción aos desexos da Troika. Pola contra, sempre se nos di que a Constitución Española é intocábel para sacralizar a unidade española e negar o dereito democrático da autodeterminación dos pobos, mesmo a través da forza do exército.

A saída a esta crise sistémica só pode ser a través da creba democrática e da ruptura co réxime de 1978. A cidadanía galega agredida, tanto desde gobernos propios que nunca viron a Galiza como unha nación, como dende o bipartidismo español e a Troika europea sabémolo ben. Desde posicións de esquerda e nacionalistas debemos traballar por superar o réxime do 78 procurando alianzas, tanto políticas como de acción popular e cidadá, que garantan a presenza do suxeito político galego nuns máis que necesarios e urxentes procesos constituíntes que recoñezan a plurinacionalidade do Estado e, xa que logo, permitan aos pobos como o noso decidir o seu destino a todos os niveis, o que debe incluír tamén a escolla da forma na que desexamos relacionarnos con outros pobos e nacións.

O punto de chegada debe ser, polo tanto, decidido polo pobo galego. No entanto, queremos manifestar que para as mulleres e homes de Anova o desexábel sería a instauración dunha República Galega como marco legal no que a soberanía nacional sexa exercida polo Pobo Galego a través da soberanía popular como garante dunha sociedade máis xusta, igual e fraternal.

A Coordinadora Nacional de Anova-IN aproba o calendario para a súa II Asemblea Nacional

O plenario terá lugar os días 11 e 12 de outubro nun lugar aínda por determinar. A Coordinadora Nacional de Anova reuniuse en Teo hoxe 14 de xuño para, entre outras cousas, definir o calendario da súa segunda Asemblea Nacional, cuxo plenario terá lugar os días 11 e 12 de outubro.

O lugar de celebración deste plenario definirase nunha nova xuntanza, desta vez extraordinaria, o vindeiro 12 de xullo.

A Asemblea amorea todo un proceso radicalmente participativo que abranguerá todo o verán. Na mesma xuntanza acordouse tamén traballar para unir forzas políticas, sociais e sindicais pola defensa do dereito a decidir o Día da Patria Galega, 25 de xullo, tratando de afondar deste xeito na procura dunha fronte ampla cara a creba democrática en Galiza e no Estado.

Asemade, a Coordinadora Nacional aprobou por ampla maioría o Informe de Campaña das eleccións Europeas presentado pola Comisión Permanente, que ao tempo dou conta tamén de diversas xuntanzas e contactos con outras forzas políticas e sociais para tratar do actual contexto social e político.

Por último, a Coordinadora Nacional aprobou substituír como responsábel de Organización a Iolanda Pérez Docampo despois da súa dimisión. Esther Duro, que até hoxe tiña a responsabilidade de finanzas, será quen asuma o dito cargo, namentres que Iria Otero asumirá a responsabilidade de finanzas a maiores da de acción feminista, da que xa se encargaba.

Teo, 14 de xuño de 2014